Hoewel we de vorige week nog naar Unzen en Shimabara waren geweest, stond dit weekend alweer een uitstapje op de agenda, en wat voor een. Het meest toffe is dat we voor deze reis wel 1000 yen moesten betalen, omgerekend zo’n 7,50 euro. Kortom, zo’n beetje alles werd betaald door de uni, en dan bedoel ik ook echt alles. Van de vliegreis en de overnachtingen in de ryokan (Japans hotel) tot elke maaltijd van de dag.

We vertrokken op vrijdagochtend met de bus naar het vliegveld van Nagasaki. Van daaruit vlogen we naar Osaka, waarna we weer met de bus naar Kyoto gingen. Die vrijdag hebben we Nijo-castle, de Heian Schrijn, en de Kiyomizudera tempel bezocht. Nou kan ik hier bij elk van deze plaatsen de geschiedenis er wel bij vertellen, want die is er zeker, maar voor iemand die nooit iets over de geschiedenis van Japan heeft geleerd gaat dat heel ingewikkeld worden. In ieder geval zijn elk van deze tempels echt prachtig, met name de Kiyomizudera is een aanrader. Deze bevindt zich op de heuvel van een berg waardoor je een prachtig uitzicht hebt over Kyoto. Kyoto is ook echt prachtig in de herfst (wat de reden was dat we nu deze reis deden) vanwege het verkleuren van de bladeren. Overal zie je bomen en struiken met een volle rode kleur of zelfs knalgeel.

Rond een uur of 5 gingen we naar onze eerste overnachtingsplek. Dit was echt een hele mooie ryokan. In de kamers lag tatami en we sliepen op futons. Het avondeten daar was traditioneel Japans. Op zich vind ik dat heel lekker, alleen niet als je het ’s ochtends, ’s middags, en ’s avonds krijgt. Na die drie dagen kon ik geen tofu meer zien en snakte ik wel naar een simpele okonomiyaki of ramen. Omdat het programma elke dag tot 6 uur duurde, betekende dat dat we de avond vrij waren. We zijn toen ’s avonds nog even Kyoto gaan bekijken en kwamen uit op een lange winkelstraat. Dit zag er echt wel heel leuk uit, maar helaas hadden we dus niet veel tijd om hier rond te slenteren. De volgende ochtend moesten we al weer vroeg vertrekken. Ik ben dus op tijd terug gegaan naar de ryokan, in tegenstelling tot Lena, Rolf en Sander, die gingen nog vrolijk midden in de nacht een tempel bezoeken die niet op ons programma stond.

Op zaterdag gingen we als eerste naar de Kitano Tenman-gu Schrijn, hier kan je bidden tot Michizane Sugawara, die bekend staat als de god van de educatie. Mensen die toelatingsexamens moeten doen voor de universiteit komen vaak naar deze schrijn. Op het terrein staan ook veel beelden van koeien. Als je over hun hoofd aait zou je slimmer worden, dus dat hebben we allemaal gelijk maar even gedaan.
Hierna verder naar de Kinkakuji, oftewel het Gouden Paviljoen. En deze is werkelijk prachtig. Hier hebben we veel foto’s gemaakt, en volgens mij zijn ze ook aardig gelukt.

Toen gingen we alweer met de bus naar Nara, naar de volgende ryokan. Na wederom hetzelfde soort Japans avondeten, zijn we ’s avonds nog even rond gaan lopen. Helaas veel deze buurt best tegen, er was wel een winkelstraatje maar dat zag er nogal pauper uit. Tot groot geluk van een aantal van ons die dat Japanse eten niet meer door hun strot kregen, was daar een McDonalds. Hier hebben we dus nog fijn wat zitten wegduwen.

Toen we terugkwamen hebben we nog even het gemeenschappelijk bad van de ryokan geprobeerd, maar dat viel vies tegen. In ons badhuis in Nagasaki is de maximum temperatuur 43 graden, en dat is al heel heet, maar volgens mij was dit bad hier zeker wel 45 graden. Dat was echt niet te doen, helaas.

Volgende ochtend weer veel te vroeg op, en na wederom hetzelfde voedsel bij het ontbijt gingen we lopend op een rondleiding. We werden in groepen gedeeld en kregen allemaal onze eigen gids, die voor een Japanner nog heel goed Engels sprak ook. We kregen een rondleiding door een museum, wat me eigenlijk veeeeel te lang duurde, en vervolgens liepen we door een park vol herten. Nara staat bekend om zijn herten, die daar gewoon los in het park lopen. Er staan ook verschillende kraampjes waar je koekjes kan kopen om aan de herten te voeren.

Na de lunch gingen we verder naar de Todaiji-tempel, de representatieve tempel uit de Nara periode, en de Grote Boeddha Hal is het grootste houten bouwwerk ter wereld. Het was ook echt MEGA. In de hal stond het beeld van een boeddha, vergelijkbaar met de boeddha die we in Tokyo hebben bezocht, maar volgens mij is deze nog veel groter.

Hierna moesten we met de bus nog zo’n 3 uur terug rijden naar Osaka, naar het vliegveld. Om 17.00 vlogen we weer terug naar Nagasaki met de JAL (de KLM van Japan). Wat hier heel grappig is, is dat vlak voor je gaat opstijgen, buiten de vliegtuigmonteurs je gaan uitzwaaien. En als je dan terugzwaait worden ze nog enthousiaster haha. Om 18.45 landden we weer op Nagasaki, en toen stond er daar op het vliegveld een mega Boeing van ANA, met een volledige Pokemon print. Op de motoren stonden zelfs pokeballs, en op de staart een grote Pikachu. Zoiets zie je alleen in Japan.
Rond een uurtje of 20.00 waren we weer terug bij de universiteit, waarna we met z’n allen uit eten zijn gegaan, omdat het die dag tevens Rolf z’n verjaardag was. Omdat we even geen Japans meer konden zien zijn we lekker pizza gaan eten bij de Coco’s.

Vandaag gingen we dan op ons eerste door de uni georganiseerd tripje. En wel naar Unzen en Shimabara. Voor de mensen die op de kaart kijken kunnen ze zien dat dat een stuk rechts van Nagasaki ligt. Toen wij hier heen gingen had ik echt geen flauw idee waar het nou precies lag in Japan, dus toen wij ’s ochtends vroeg met de bus vertrokken ging ik ervan uit dat het een kort ritje zou worden. Dat viel dus even tegen, want we waren zeker 2 uur onderweg. Iets wat ik achteraf totaal niet erg vond, want vanuit de bus zie je een hele hoop van het landschap hier, en dat is zeker geen straf. Mount Unzen is dus een groot berggebied, dus dat betekende dat we met de bus heel wat haarspeldbochtjes hebben gereden, helemaal geweldig, het deed me weer even terug denken aan de Pyreneeën. Halverwege zijn we even voor een pauze gestopt, op een plek waar we een prachtig uitzicht hadden over zee, zie de foto’s(waarschijnlijk hebben jullie alle foto’s al lang gezien, want ik ben zo langzaam met deze blog haha). In de bus hoefden we ons ook niet te vervelen want ze hadden een karaokesysteem, alleen jammer dat dit ding zo oud was dat er alleen maar oeroude liedjes op stonden. Nagai-sensei wilde dat ik een SMAP liedje ging zingen, maar zelfs dat stond niet in dat ding, en SMAP bestaan al 20 jaar, kan je nagaan hoe oud dat ding is. Uiteindelijk waren we dus gedoemd te luisteren naar Rolf en Matsumoto-sensei, die gezellig enka(http://en.wikipedia.org/wiki/Enka) liedjes gingen zingen.

Uiteindelijk stonden we dan op een uitkijkpunt boven op de berg, waar het wel behoorlijk fris was, maar het uitzicht was werkelijk prachtig.

Toen iedereen weer braaf op het afgesproken tijdstip weer in de bus zat bleek dat er 2 nederlanders ontbraken. Rolf en Sander kwamen uiteindelijk 40 min te laat terug bij de bus, net op tijd want Nagai-sensei was al serieus van plan zonder ze weg te gaan. Achteraf bleek dus dat ze de tijd niet gehoord hadden en gezellig met de kabelbaan nog verder de berg op zijn gegaan, lekker blond dus.

Vervolgens dan verder naar Shimabara, overigens staat dit hele gebied bekend om z’n vulcanische activiteit, en dus onsen. Hier hebben we geluncht, waarna we weer wat tijd kregen om het dorpje te verkennen. Een aantal zijn de onsen in gegaan, een andere bezienswaardigheid was ‘de hel’, een stuk waar de vulcanische dampen uit de grond kwamen zetten. En dat stonk ook echt als de hel. Een ongelofelijke rotte eieren lucht. Vreselijk smerig zeg, maar wel bijzonder. Er was ook een vrouwtje dat daar eieren verkocht die dus daar in ‘de hel’ waren gekookt. Ik heb nog een hele leuke foto gemaakt van een kat die daar onder het tafeltje lag te pitten, lekker warm in al die hete dampen.

Het weer was helaas slecht, het heeft zo’n beetje de hele dag geregend. Gelukkig konden we vaak genoeg weer de bus in.

Hierna zijn we doorgereden naar Shimabara Castle. Van de buitenkant ziet het er prachtig uit, maar jammer genoeg hebben ze binnenin gewoon een compleet museum gebouwd. Hiervandaan zijn we een stukje gaan lopen, en dat was best wel bijzonder. We liepen dus door een woonwijk, en dan opeens ligt daar middenin een onverhard oud samurai straatje, dat ze precies zo intact hebben gelaten. Aan deze straat staan 2 oude samurai huizen, waar je zo naar binnen kan lopen, en dus even kan kijken hoe ze vroeger leefden. In de woonkamers waren poppen geplaatst die de samurai moesten voorstellen. Ik vind het leuk dat zoiets in Japan gewoon kan, in Nederland was zoiets vast niet lang heel gebleven.

Hierna was het al tegen vijfen, dus gingen we met de bus weer terug.

De dag na mijn verjaardag zijn we okonomiyaki gaan eten met Rika, Kana en Masahiro. Omdat ze op mijn verjaardag zelf niet konden, hebben we het dus maar nog een keertje gevierd. Hide had het helaas het hele weekend druk. Na het eten zijn we met z’n allen gaan karaoken, was weer ontzettend gezellig. Het was ook maar 700 yen p.p voor 3 uur, een heel stuk goedkoper dan in Tokyo. Masahiro had bij de konbini nog allerlei lekkers voor me gekocht, o.a cheesecake en een megasoes, dus dat was wel een geslaagde avond.

Verder hebben we laatst onze alien registration card op kunnen halen, erg makkelijk, hoef ik tenminste niet meer de hele dag m’n paspoort mee te nemen.

Ook zijn we een tijdje terug voor het eerst naar het badhuis geweest bij ons beneden aan de berg. Dit is typisch iets Japans, want zoiets vind je in Nederland niet, tenzij je echt naar een spa gaat ofzo, maar dat is toch wat anders. Hier kan je voor 500 yen zo lang blijven als je wilt, lekker goedkoop dus. Wij gaan nu regelmatig ’s avonds rond een uur of 11 erheen, en blijven dan tot sluitingstijd (1 uur). Daarna voel je je zo relaxed, dan slaap je gelijk heerlijk. Mannen en vrouwen zijn natuurlijk gescheiden, en toen ik daar met Lena naar de dameskleedkamer liep heb ik me rot staan lachen toen Lena de schuifdeur open deed, vervolgens weer heel snel dicht schoof en riep “aah allemaal naakte Japanse vrouwen!”. In badhuizen is het dus de bedoeling dat je helemaal naakt bent. De schaamte ben je na 10 min ook al helemaal vergeten. Na het uitkleden ga je eerst op een krukje zitten en ga je jezelf wassen. En vervolgens het bad in. De binnenbaden zijn zo rond de 40 graden. De buitenbaden zo’n 42/43 graden. Het is altijd even wennen aan de temperatuur maar het is echt onzettend lekker. Dan heb je verder allerlei verschillende baden, koudwaterbad, medicijn bad( hier zit elke keer weer iets anders in, en dus een andere kleur, bijv. pepermunt), een ‘shape-up’ bad, daar zit toch een sterke jetstream in, niet normaal gewoon. Daarnaast is er ook nog een bad waar je een opsodeflikker krijgt, elektriciteit dus, en er zijn 2 sauna’s, in een daarvan is er ook nog tv. De buitenbaden zijn allemaal van natuursteen, het is ook echt heerlijk om in de buitenlucht in zo’n bad te zitten. Zodra je eruit stapt ga je als een gek dampen, waarop Evelien zei; “ik voel me nu net zo’n ijsje dat uit de vriezer wordt gehaald”. Het is in ieder geval zeker een aanrader voor iedereen die in Japan komt.

Zondag 9 november hadden we een brandoefening bij de Nishimachi Kaikan (het gebouw waar wij wonen). En dat is geen gewone brandoefening, neeeee, dat was een Japanse brandoefening. Dat houdt in dat je zo’n anderhalve maand van tevoren op de agenda ziet staan dat we een brandoefening krijgen, een week van tevoren krijg je nogeens een brief in je postbus, en op de dag zelf komen ze ook nog eens bij iedereen om 9.00 ’s ochtends (de oefening zou om 10.00 beginnen) aanbellen om je te vertellen dat ze een brandoefening gaan houden. En tussen 9.00 en 10.00 gaan ze het ook nog eens 3 keer omroepen met een megafoon.
De brandweer kwam met 3 verschillende brandweerwagens aanzetten, en ze hadden voor het idee ook nog een rookmachine meegenomen, is dat niet tof? Toen we na het brandalarm met z’n allen buiten stonden gingen we ervanuit dat we nu snel weer ons bed in konden kruipen, maar helaas, dat hadden we verkeerd gedacht, we konden nog fijn gaan luisteren naar het geweldige Engels van de Japanse brandweerman die ging uitleggen hoe we een brandblusser moesten gebruiken (wat we daarna zelf mochten proberen), en mochten we een pop gaan reanimeren. Terwijl Lena zich verveeld stond af te vragen waar al die lekkere brandweermannen nou waren, was Martijn bezig om bovenop Matthias en Rolf te klimmen. Het resultaat hiervan staat inmiddels op youtube, maar dat zal ik jullie besparen. Nadat de brandweercommandant, in vol ornaat, een laatste speech had gegeven, waar wij geen zak van hebben meegekregen omdat Martijn besloot Rolf en Matthias voor de 2^e keer te beklimmen, was het dan eindelijk afgelopen.

Woooooh, eindelijk ben ik dan ‘volwassen’ in Japan. Helaas voor mij moest ik deze dag al heel vroeg m’n bedje uit. Normaal gesproken ben ik vrij op vrijdag, maar vandaag gingen we op bezoek bij een chuugakkou, oftewel ‘middle school’. In Japan heb je de basis-, middle-, en high school. De ‘middelbare school’ in Nederland is de middle en high school samen. Nadat iedereen bij de uni voor me had gezongen, gingen we met de tram richting Umegasaki Chuugakkou (dat is de naam van de school). Toen we daar aankwamen konden we in de hal gelijk onze schoenen uit doen, en deze inruilen voor veel te kleine slippers. Vervolgens liepen we door naar de kamer van het schoolhoofd, die een welkomstwoordje voor ons had. Hierna hebben we onze tassen gedumpt in een lokaaltje ernaast en liepen we naar de gymzaal, waar al de kinderen waar wij die dag mee zouden spelen(91 in totaal) netjes in rijtjes op de grond zaten. Nadat wij ons wederom weer eens kort hadden voorgesteld werden we een voor een een vraag gesteld. Hele simpele vragen zoals ‘wat is je favoriete japanse eten’ etc. Hierna werden we in groepen ingedeeld per klas. Hier deden we allerlei spelletjes met de kinderen. We deden janken (steen-papier-schaar), origami vouwen, en een of ander kaartspel. Ik vond het soms lastig om die kinderen goed te volgen. Ze praatten soms heel snel, en ze hielden ook geen rekening met ons niveau Japans. Hide praat soms wat langzamer voor me, en als ik het niet begrijp gebruikt hij andere woorden net zolang tot ik hem wel begrijp. Deze kinderen deden dat dus niet, maarja, die waren ook een jaar of 14/15. Wat me erg opviel was dat ik deze kinderen erg kinderachtig vond voor hun leeftijd. Toen ik 14/15 was speelde ik niet meer met ballonnen, maar dat doen zij dus wel.

Schoollunch is hier ook een gewoonte. Een aula hebben ze niet, iedereen eet in z’n eigen klaslokaal. We kregen een broodje, een salade, een soort groentesoep, en een pakje melk. Erg lekker allemaal, voor sommigen van ons was het wat weinig maar ik had er precies genoeg aan. De docent van die klas was wel erg verbaasd toen ik hem uitlegde dat we in Nederland altijd ons eigen brood meenemen van huis, en dat we ook in onze eigen kleren naar school mogen (in Japan hebben ze allemaal een uniform aan).

Na de lunch ging iedereen zich omkleden, wij dus ook maar, want we gingen met z’n allen sporten. Wat me opviel is dat iedereen zich daar in het lokaal omkleedde, maar vervolgens gingen de meisjes en jongens wel gescheiden sporten. De jongens gingen voetballen buiten, en Maaike, Evelien, Lena en ik gingen binnen volleyballen. Hier viel gelijk op hoe zelfstandig deze kinderen zijn, ze zijn dan wel kinderachtig voor hun leeftijd, maar de docent deed helemaal niks bij de gymles, en was vaak niet eens aanwezig. De kinderen regelden zelf wie tegen wie speelden, en ook de scheidsrechter en degenen die de score bij hielden bepaalden ze allemaal zelf. In Nederland zou zoiets echt niet kunnen, dan gaat iedereen gewoon lekker doen waar ie zelf zin in heeft.

Hierna weer omkleden, en toen weer verzamelen in de sportzaal voor de afsluitingsceremonie. Wij bedankten hen voor de dag, en zij bedankten ons waarna ze met z’n allen voor ons gingen zingen, begeleid door piano. En dat was echt heel indrukwekkend moet ik zeggen. Totaal geen zooitje ongeregeld, maar je kon echt zien dat dit goed was ingestudeerd. Hierna zijn we nog even met z’n allen op de foto gegaan, waarna we alweer afscheid van ze namen.

’s Avonds zijn we voor mijn verjaardag met z’n 10’en sushi gaan eten. Jammer genoeg kon Hide er die dag niet bij zijn. Ondanks dat was het erg gezellig, en van de rest heb ik ook nog een aantal leuke cadeau’s gekregen. Het was een hele vermoeiende, maar ook erg aparte manier om je 20’ste verjaardag te vieren.

Inmiddels zijn alle introducties wel voorbij, en zijn de colleges aardig op gang gekomen. Maar dat is vast wel opgevallen aan mijn blog haha, ik loop alweer behoorlijk achter. Nou is er de afgelopen dagen ook niet zo gek veel bijzonders gebeurd. Alleen maar colleges, met hier en daar een bezoekje aan de Starbucks tussendoor. Ook gaan we elke woensdag lunchen met een aantal tutors. De colleges vallen wel mee, alleen moeten elke week een speech houden, en ook elke week een opstel schrijven, beiden over vooraf bepaalde onderwerpen. De twee dingen die ik het meeste haat. Helaas gaat in deze twee ook heel veel tijd aan voorbereiding zitten, dus neemt dat vaak m’n hele weekend in beslag. Maarja, het is ook belangrijk om dit te oefenen. Een schrijfcollege hadden we namelijk niet in Leiden. Waar ik ook wel blij mee ben is luistervaardigheid, ook dit hadden we niet in Leiden. Eens kijken of ik nog wat opgestoken heb van die Japanse drama’s, en alle Smap programma’s (die helaas nooit gesubbed worden).
Woensdag 22 oktober ben ik bij de Student Support Center gaan informeren naar de universiteitsclubs. Hele aardige mevrouw daar die met een heel boek aan clubs kwam aanzetten. Toen ik over de boksclub begon ging ik ervan uit dat ze me zou vertellen waar en wanneer die trainen, maar in plaats daarvan ging ze gelijk voor me bellen, en kwam ze me even later vertellen dat de captain van de club er gelijk even aan kwam. 5 minuten later stond deze captain, Hiroki, ook daadwerkelijk voor me, en stond ik daar met m’n mond vol tanden. Gelukkig had ik nog een uur tot m’n volgende college, want dit was wel het laatste dat ik verwachtte. Achteraf gezien is dit weer zoiets typisch Japans, als je naar iets vraagt doen ze gelijk alles voor je. Hiroki was overigens heel aardig, en nadat we tel.nrs hadden uitgewisseld heeft hij me laten ze zien waar ze trainen.

Aangezien de training op dinsdag en donderdag is, ben ik de dag erna er gelijk maar heen gegaan. Na zo’n tijd niet getraind te hebben stond ik praktisch te stuiteren van energie. Helaas viel deze training een beetje tegen. Ze hebben een soort boksring, en wel 1 bokszak, en daar houdt het dan ook mee op. De ‘sensei’ is een of andere oude vent die de hele training er alleen maar een beetje bij staat, laat staan dat ie les geeft, en vaak komt ie ook niet eens opdagen. Kortom, Hiroki regelt de training, wat er op neer komt dat je zo’n beetje 2 uur lang (zo lang duurt die training) aan het schaduwboksen bent. Niks mis met schaduwboksen natuurlijk, maar na 2 uur voelt dat toch alsof je alleen maar een warming up hebt gedaan. Handschoenen hebben ze wel, maar die hebben ze bijna nooit aan. Is natuurlijk ook niet nodig, want sparren doen ze ook al niet.....zucht. Het merendeel daar zijn jongens, en een klein groepje meisjes dat soms komt opdagen. Die stellen al helemaal niks voor, zijn bang om te slaan, laat staan geslagen te worden. Toen ik aan ze vroeg of ze daar ook buikspieren oefenden keken ze me aan alsof ik niet goed bij m’n hoofd was en zeiden ze; neeee joh, alleen de jongens doen dat(hoewel ik ze dat ook nog nooit heb zien doen). Een aantal van die meisjes zit daar ook gewoon om naar die gasten te kijken(zo bijzonder zijn ze nou ook weer niet....). Toen een van hen aan me vroeg of ik wist wat een ikemen was(ja duh, de Hana Kimi special zit nog vers in m’n geheugen) wist ik al welke kant het op ging(ikemen = knappe gozer). Naja, ieder z’n ding, Lena zei ook dat ze wel eens een kijkje wou nemen bij de karateclub, en dan natuurlijk niet voor de lessen ;)

Of ik door ga met deze “training” weet ik nog niet. Misschien ligt mijn standaard gewoon wat te hoog, bedankt he Roël ;)

Er kwam wel een keer een gozer opdagen van een boxing gym hier in Nagasaki, en hij zou een ‘pro’ zijn. Dat was wel duidelijk te zien, maar lang niet zo interessant als een kickbokser natuurlijk. Hij vertelde me helaas wel dat er in Nagasaki geen kickboxing gyms zijn, raar maar waar.

Vandaag was nog een vrije dag in Japan. Waarom ben ik alweer vergeten, maar wat doet het ertoe. Ik heb tot half 11 uitgeslapen, wat voor mijn doen echt heel laat is. Om 1 uur hadden we afgesproken met Hide en z’n vriendin, en zijn we met z’n allen naar het Heiwa Koen(Peace Park)gegaan, en daarna door naar het atoombom museum. Boven aan de trap naar het Peace Park staat een prachtige fontein. Vervolgens liepen we verder naar het centrale monument. Eigenlijk vind ik het een achtelijk lelijk ding, maar het gaat om het idee natuurlijk. Overal in het park stonden ook kleine monumenten voor allerlei verschillende slachtoffers. Hierna zijn we doorgelopen naar het museum, op weg hier naartoe kwamen we langs het epicentrum van de bom. Precies 500 meter boven het monument dat er nu staat is toen de bom ontploft. Echt heel indrukwekkend allemaal. Het is echt zo raar, het is totaal niet voor te stellen dat zoiets hier gebeurd is. Zeker ook omdat al die plaatsnamen/tramstations toen compleet weggevaagd zijn, en nu woon ik daar gewoon. En bij sommige van die tramstations staan nu mega shoppingcentra's.

We kwamen ook een aantal groepen schoolkinderen tegen, Hide vertelde dat hij zelf ook op de middelbare school het Peace Park en het museum al had bezocht. Die kinderen vonden ons natuurlijk helemaal geweldig, toen ze langs ons liepen riepen ze allemaal gelijk: “Hello!”. Uhhhh ja, volgens Hide denken de meeste Japanners dat als ze buitenlanders zien, het ook gelijk Amerikanen zijn.

In het museum zelf mochten geen foto's gemaakt worden, dus dat heb ik ook niet gedaan. Wat ik erg interessant vond was een klok die precies op het moment dat de bom viel er mee opgehouden is. De wijzers zijn dus altijd op die tijd (11.02 's ochtends) blijven staan. De mensen die mij goed kennen zullen van mij weten dat ik een onwijze hekel heb aan musea, maar ik kan nu wel zeggen dat dit het meest interessante museum is dat ik ooit heb bezocht, die in Nederland interesseren met echt voor geen meter. Waarschijnlijk heeft dat ook te maken met dat ik nu in deze stad woon.
Na het museum zijn we nog even winkels gaan kijken in Haman no Machi. ’s Middags had ik Hide verteld dat ik hier in Japan nog niet 'echt' sushi heb gegeten, dus uiteindelijk zijn we daar naar een sushi restaurant gegaan. Misschien dat je zoiets wel eens gezien hebt (hoewel ik denk van niet) maar er is dus een lopende band waar allerlei schaaltjes op staan met sushi, en dat komt dan zo langs je tafel en dan kan je pakken wat je wilt. En wat is dat achtelijk lekker zeg . Ik ben dan misschien een grote liefhebber van vlees, maar ik kan nu makkelijk zeggen dat ik net zo lief sushi eet als een karbonade. 9 van de 10 keer had ik geen flauw idee wat voor soort vis ik at, maar dat kan mij natuurlijk niks schelen zolang het lekker is. Een aantal van m'n mede nederlanders heeft erg weinig gegeten, wat me eigenlijk ook niet verbaasde, want ja, ze wisten niet wat ze aten, en 'het zag er allemaal eng uit'. Zucht, nou ik heb me echt volgepropt gister. Hide wees me vanalles aan wat volgens hem onwijs lekker was, poeh, en dat was het ook haha. Tussen al deze schaaltjes door kwamen ook kleine salades langs, en vooral het schaaltje met gefrituurde inktvispootjes kon ik natuurlijk niet laten staan. Er zat ook een onwijs lekkere sushi tussen met gerookte zalm met een toefje mayo erop. Er zat een echte rooksmaak aan, soort houtskool-achtig iets, echt superlekker. Kortom, ik heb genoten. Alles bij elkaar was ik 1200 yen kwijt, en ik denk dat ik dan iets van 20 losse sushi heb gegeten en dat schaaltje inkvispootjes. Ter vergelijking vertelde ik Hide dat je in Nederland voor ongeveer 3 losse sushi al 1000 yen kwijt bent. Hij kon z'n oren niet geloven haha.

Daarna zijn we weer terug naar huis gegaan, omdat ik nog met Sander naar de Yamada Denki wilde voor onze telefoons(die we nu eindelijk hebben, lang leve tv op je telefoon). In de tram raakte ik nog in gesprek met een mevrouw die naast mij zat. Het was echt harstikke leuk, ze was uiteraard compleet verbaasd toen ik opeens in het Japans tegen haar begon. En al gauw ging het gesprek over wat ik van Nagasaki vond, en toen natuurlijk Nederland, en dat we daar daadwerkelijk molens hebben haha. En ze vond het al helemaal fantastisch dat ik Nederlands, Japans en Engels kan spreken. Zelf sprak ze alleen maar Japans, maar ze zou heel graag nog een keer Engels willen leren. In ieder geval was dit een heel leuk plotseling gesprek.

Hebben we eindelijk weer eens weekend, moesten we van de uni naar een of andere lezing over de Nederland-Nagasaki relatie. ‘Dutchmans in Nagasaki’ heette het. We gingen daar samen met onze tutors heen, en voor de verandering kwam de ‘poot’ van Lena ook weer eens opdagen. En wat heb ik gelachen toen ie aan kwam zetten in een knalroze vest, en later op de dag Lena’s opmerking: “jezus ik wil z’n vest hebben, en z’n handtas”. De foto’s zeggen denk ik wel genoeg. Maargoed, terug naar die lezing. We hebben daar nog een Nederlandse vrouw ontmoet van de Nederlandse ambassade in Tokyo. Tijdens de lezing vertelde zij hoe het nederlandse schoolsysteem in elkaar zit. Hoewel ze me vertelde dat ze al 28 jaar in Japan woont, was d’r uitspraak van het Japans echt bagger. Naja, de hele lezing was dus in het Japans, en ik had echt het gevoel dat wij erbij zaten omdat we toevallig nederlands waren, en dat geeft natuurlijk een leuk beeld voor die Nederland-Nagaski relatie. Ik heb in ieder geval geen woord gevolgd van wat er allemaal gezegd werd, en onze tutors dachten er kennelijk hetzelfde over want Rika, Hideaki en Yuki zaten gewoon te pitten. Aangezien ik nog enige vorm van beleefdheid in me over had, heb ik met moeite m’n ogen open weten te houden.

Na deze twee uur durende kwelling was het helaas nog niet voorbij, en mochten ook nog eens mee op een 2 uur durende rondleiding door Nagasaki. We liepen met zo’n groepje Japanners mee, compleet uitgedost met idiote hoedjes tegen de zon(het is hier nog altijd erg warm). Ook kregen we allemaal een kaartje om ons nek gehangen waardoor wel overduidelijk werd dat we bij die groep hoorden. Ik voelde me echt net een toerist, vreselijk. Om het plaatje compleet te maken hadden we als tourguide een oude gozer met een stem alsof ie al 25 jaar een zware roker is. Ik heb er echt geen woord van kunnen volgen, en de woorden die ik uberhaubt al op ving begreep ik niet. Hide zei me dat het ook aan het Japans van die gozer lag, want zelfs voor onze tutors was het vaak te moeilijk om te begrijpen. Kortom, we hebben van de hele dag geen woord gevolgd, en sloften maar een beetje achter die groep aan. We hadden er in ieder geval flink de pest in. Waarom nodig je in godsnaam Nederlandse studenten uit, als je vervolgens in ontzettend moeilijk Japans een verhaal gaat houden wat wij echt nooit zouden kunnen begrijpen? Lijkt me dat je er dan rekening mee houdt dat je gasten slechts 2 jaar Japans hebben gehad.

Nouja, uiteindelijk eindigden we bij Dejima. Dit was het lang lang geleden het stukje van Japan waar de Nederlanders woonden die als eerste handel mochten drijven met Japan. Deze Nederlanders moesten afgezonderd leven, en dit stukje land, omringd door muren, was Dejima. Nu hebben ze de vertrekken van de Nederlanders daar gereconstrueerd. Hier hebben we even rondgekeken, en gelukkig al die mensen van de rondleiding achter ons gelaten. In het souvenirwinkeltje verkochten ze tot mijn grote verassing stroopwafels. Dus gelijk maar even laten proeven aan Hide en Yuki, ze vonden het erg lekker haha.

Na een korte vote of we voor ramen gingen of voor nihonshoku (japans eten, dus rijst, wat het uiteindelijk werd), zijn we naar een restaurant in de buurt gelopen. Omdat we met een grote groep waren mochten we in de hoek op de tatami matten zitten. Er is dan ook een kleine verhoging, daarvoor doe je je schoenen uit, en dan op een kussentje aan een lage tafel zitten. Voor Pyke (die bijna 2 meter lang is) was dit een behoorlijke kwelling, want hij kon z’n benen nergens kwijt. Ik heb hier iets van varkensvlees gegeten, erg lekker allemaal. Hierbij krijg je allemaal aparte schaaltjes, met rijst, 2 stukjes omelet, wat groente, en misosoep. Bij het eten krijg je altijd standaard ijswater, maar hier kregen we er ook nog groene thee bij. Zoals gewoonlijk weer super lekker allemaal.

Na het eten moest Hide weg, naar z’n arubaito(bijbaantje). Wij zijn toen met de rest naar het Cybac gelopen, dit is een internetcafe. Maar ze hebben ook een hele verdieping staan met airhockey, tafeltennistafels, karaoke, biljarttafels etc. Voor 1280 yen kan je daar dan 4 uur verblijven, kan je alles doen wat je wil daar, en is er ook nog een ‘free drink corner’ met warme en koude drankjes. Als eerste heb ik met Maaike getafeltennist, wat ik echt weer onwijs leuk vond. Het was behoorlijk lang geleden sinds ik dat voor het laatst heb gedaan. Daarna heeft Evelien me leren poolen, dit had ik nog nooit gedaan maar kennelijk deed ik het heel goed voor de eerste keer. In ieder geval wil ik dat zeker nog een keer doen, wat is dat leuk zeg! Uiteindelijk ook nog samen met Pyke Coldplay’s Viva la Vida flink verkracht tijdens de karaoke. Lena heeft op deze avond wel wat ‘newfound respect’ gekregen voor Masahiro, want kennelijk kan die poot toch heel goed zingen haha.

Om 11 uur moesten we rennen voor onze tram, dat is namelijk de tijd dat de laatste tram rijdt hier, dus anders zouden we of moeten lopen (wat zeker anderhalf uur zou zijn) of met de taxi. Gelukkig zat ie heel vol, en reed ie dus tot 1 station voor degene waar wij uit moesten stappen, dus we hoefden maar een klein stukje te lopen. Het kan namelijk ook gebeuren dat ze de tram gewoon stoppen, en dan is het van; iedereen eruit.... zo gaat dat hier. Uiteindelijk waren we rond een uurtje of 12 thuis.

Woensdag 08-10-08

Vandaag hadden we om 11 uur ’s ochtends de openingsceremonie op de universiteit. Onze docent Takano had ons twee dagen terug al gevraagd of we ons dan even simpel wilden voorstellen in het Japans. Uhm ja, op zich helemaal niet moeilijk, maar toen ik daar moest gaan staan voor al die netjes in pak geklede mensen van de uni scheet ik toch wel even 7 kleuren. Gelukkig was dat al snel weer voorbij, en na een welkomstwoord van de rector magnificus, en nog even snel op de foto met deze zelfde persoon, stonden we al met al na een kleine 3 kwartier weer buiten.

’s Middags zijn we weer terug gegaan naar de Yamada Denki, dit keer om voor internet te informeren. Helaas hebben we hier toch echt daadwerkelijk onze Alien Registration Card nodig voordat ze dat kunnen komen installeren. Het regelen van de mobiele telefoon en een bankrekening kon allemaal prima met het bewijsje dat we een Alien Registration Card hadden aangevraagd, maar internet kennelijk dus niet. Dat is dus balen, want die kaart kunnen we pas eind van de maand ophalen, en eer dat ze dan die verbinding hebben aangelegd (daar moet je weer een afspraak voor maken blablabla) zijn we vast weer 2 weken verder, dus als ik half november internet op m’n kamer heb is het vroeg. Tot die tijd zal ik het moeten doen met het internet beneden in de flat, waar ik echt totaal niet over kan klagen (los van de hordes chinezen) want m’n Grey’s Anatomy torrent ging laatst met 1mb/s. Wat zullen ze thuis jaloers zijn, he mit? Haha.

Donderdag 09-10-08

Vandaag dan eindelijk ons eerste college, en wel kaiwa, oftewel conversatie. Los van Rolf en Maaike zaten we met z’n achten in deze les, inclusief nog een zooi chinezen. Vooral 1 Chinees was echt gewoon TE enthousiast, dat was gewoon irritant. Zeker omdat z’n Japans voor geen meter te verstaan was door het zware Chinese accent dat er bovenop lag. De les zelf was voor ons vrij makkelijk, dit hebben we in Leiden namelijk al gehad. Het ging weer over een telefoongesprek, wat je dan precies zegt aan de telefoon, hoe je vraagt of je een bericht kan acherlaten etc. De docente was hartstikke aardig, alleen een beetje te genki(energiek), hoe enthousiaster ze werd, hoe sneller en harder ze begon te ratelen. Als ze zo snel praat moet ik toch wel flink m’n hoofd erbij houden om het te volgen. Even voor de duidelijkheid, alles gaat in het Japans. Niet dat jullie straks denken dat ik zo langzaam van begrip ben hehe.

Na dit enerverende college ben ik met Rolf, Maaike en Jurre naar de haven gegaan. Het was de laatste dag van het okunchi-festival, dus alle kraampjes met al het lekkere eten stond er nog. Na weer wat inktvis naar binnengeduwd te hebben zijn we aan de waterkant gaan zitten en hebben we naar zonsondergang gekeken. De haven is echt een mooie plek om zo even te zitten, je hebt echt zo’n mooi uitzicht op de rode gloed boven de bergen, en uiteindelijk alle lichtjes op de bergen en een brug verderop.

Om half 7 belde Martijn, dat hij met Hide had afgesproken om voor een fiets te gaan kijken. Op Eki Mae hebben we ze toen ontmoet waarna we met de bus een flink stuk de berg op gingen. Ergens bovenop de berg stapten we uit bij Mister Max, een megawinkel met echt vanalles en nog wat, van sportkleding en knaagdieren, tot tuinstoelen en.... fietsen. Uiteindelijk hebben we hier alle 4 gelijk een fiets gekocht. Ik heb zo’n klein ding dat op een vouwfietsje lijkt. Volgens Hide is dat hier in Japan erg praktisch omdat je hem overal makkelijk kwijt kunt. Je ziet deze soort fietjes ook erg veel hier. Het is trouwens wel normaal dat je hier half opgevouwen op je fiets zit, naja, grotere fietsen waren er ook niet echt. We konden onze fietsen direct meenemen, en wat is het heerlijk om eindelijk weer eens te fietsen. Telkens de berg op en af lopen was ik inmiddels behoorlijk zat. Wat vooral gaaf was, was dat we vanaf Mister Max de berg naar beneden konden racen. En dat gaat echt achtelijk hard. Hide zat bij Rolf achterop (wat hier in Japan overigens verboden is, waarom mag Joost weten, maar aangezien er geen politie in de buurt was...).

Onderaan de berg zijn we met Hide naar een restaurantje gegaan, we moesten tenslotte allemaal nog eten. Ik had eigenlijk al eten thuis staan, maarja, aangezien Hide ons net weer had geholpen met een fiets kopen, zou het een beetje aso zijn om niet met hem te gaan eten.

Het eten dat ik nog thuis had staan is uiteindelijk m’n lunch van de volgende dag geworden. Het is hier namelijk heel normaal als je ’s middags iets warms eet. In het winkeltje bij de universiteit (los van de cafetaria want daar kun je altijd verse warme en koude maaltijden eten) kun je elke dag vers bereide maaltijden in bakjes kopen, compleet met rijst, wat vlees, ei etc(voor iets van 390 yen). Bij de kassa krijg je er stokjes bij en achter de kassa’s staat een hele rij magnetrons waar je het op kan warmen. Wat ik ook erg lekker vind zijn de onigiri (voor een beter beeld moeten jullie het maar even googlen). Het zijn rijstballen in de vorm van een driehoekje(omwikkeld in zeewier), en hierin zit dan een vulling van vlees, vis, of iets dergelijks. Deze dingen zijn echt heerlijk voor tussendoor, vooral omdat ze ook zo goed vullen.

Vandaag moesten we om 10.00 op de uni zijn, op de planning stond een orientatie over de colleges ofzo. Dus wij zitten daar braaf om 10.00, niemand te bekennen. Na even vragen blijkt dat zij onder die ‘orientatie’ verstaan dat je even op het prikbord kijkt naar je groepsindeling.....grrrrrr...... dus daar waren we zo vroeg voor opgestaan....

Naja, toen maar gelijk even door naar het winkeltje van de uni, op zoek naar de boeken die we nodig hebben voor onze colleges. Hierna maar weer even terug naar huis, alles dumpen, even lunchen, en vervolgens weer terug naar de uni. Hier hadden we om 13.00 afgesproken met onze tutors, zij zouden ons meenemen naar het o-kunchi festival, dat momenteel aan de gang is in Nagasaki. Met de tram zijn we toen een heel stuk verder Nagasaki in gegaan. Hier kwamen we weer ergens uit bij een onwijze winkelstraat. Mijn idee van Nagasaki was tot nu toe dat het ‘vrij klein’ was, althans, dat was wat iedereen in Tokyo tegen me zei. Nou, Nagasaki is dus alles behalve wat ik onder ‘klein’ versta, bij klein denk ik aan Voorhout of Sassenheim, maar Nagasaki is makkelijk te vergelijken met Rotterdam of Den Haag(alleen dan wel heeeeeel wat toffer). Voor de mensen in Tokyo is Nagasaki natuurlijk wel klein. Vanuit dit winkelcentrum zijn we gaan lopen richting de Suwa Schrijn. Onderweg kwamen we langs de meganebashi (de brilbrug), de foto’s maken dat wel duidelijk ;) . Ook stond er ergens onderweg in de muur een hartje, waar Matthias en Pyke natuurlijk even bij moesten poseren. Bij de Suwa Schrijn hebben we vanaf de trap naar boven even staan kijken naar wat er boven allemaal gebeurde. Helaas was het nogal moeilijk te zien allemaal. Boven waren allemaal tribunes opgezet die vol zaten met mensen. Hide legde me uit dat dat allemaal betaalde plaatsen waren. De foto’s zijn soms ook wat wazig, maar het gebeurde allemaal nogal snel, dus tsja.

Na hier even gekeken te hebben zijn we doorgelopen richting de haven, op de weg hierheen stonden echt overal eetkraampjes met de meest lekkere dingen. Ik heb hier nog opgerolde okonomiyaki en heerlijke inktvis op een stokje gegeten. Natuurlijk ook nog even smakelijk gelachen om de gruwelende gezichten van Rolf en Maaike, omdat je ‘de tentakels kan zien’. De ondergaande zon gaf echt een prachtig uitzicht over de haven, zie de foto’s. In het naastgelegen park hebben we toen nog even liggen chillen. Ik ben hierna met Sander teruggegaan naar huis om even de post te checken zodat we hopelijk onze mobiele telefoons zouden kunnen gaan halen. Helaas nog niks..., dus toen maar naar de Yamada Denki om te proberen of het ook met credit card kon, maar op de een of andere manier werkte de credit card van Sander niet. Moeten we dus toch nog wachten op dat bankboekje. Bij de Yamada Denki vond ik wel een hele mooie Nikon afdeling, met overal Kimutaku reclame, wat rot nou hahaha. Dus ja, gelijk maar even alle reclameboekjes meegenomen. Waarom posters kopen als dit gratis in de winkel ligt? :)

Vandaag hebben we onze roosters gekregen, en elke vrijdag ben ik vrij :)

Hierna hadden we afgesproken met onze tutors om naar de bank te gaan. Hier zouden ze ons helpen om een bankrekening te openen. Volgens mij hebben werden we wel 5 keer teruggestuurd door die mevrouw daar omdat wat we invulden op het formulier niet klopte...arrrghh. Zo stond er dat we boven de kanji van ons adres, het ook nog eens in ‘kana’ moesten schrijven. Dus wij vrolijk alles in hiragana opgeschreven, bleek dat het in katakana moest...... lekker duidelijk allemaal. Uiteindelijk hebben we maar een nieuw formulier genomen, want door al het gekras op de eerste was er niks meer te lezen. Toen hebben we nog zeker een uur moeten wachten voordat we ons bankboekje kregen, de pas krijgen we nog opgestuurd.

Vervolgens gingen we met onze tutors door naar de ‘Yamada Denki’. Dit is een mega elektronica winkel, en het zit nog niet eens zo ver van onze flat vandaan. Hier zijn we naar mobiele telefoons gaan kijken..... en dat is nog niet zo goedkoop. Nadat we uiteindelijk dan allemaal een gekozen hadden moesten we alle formulieren invullen. Op dit punt zouden we dus echt niet zonder onze tutors kunnen, want zoals die vrouw daar begon te ratelen over abonnementen en weet ik veel wat, dat ging mijn Japans toch echt te boven. We zijn met name Yuki en Hideaki dan ook onwijs dankbaar dat ze echt de hele middag ons daarmee hebben geholpen. Het is ongelofelijk dat ze zoveel geduld hebben om al onze vragen te beantwoorden, en dat ze dat geratel van die vrouwen daar ook nog eens rustig en simpel voor ons wilden uitleggen zodat we alles begrepen. Echt top.

Formulieren invullen, paspoort checken enzo, het duurde allemaal echt uren. En dan overdrijf ik niet. Ik snap niet dat het hier allemaal zo achtelijk lang moet duren. In Nederland sta je denk ik binnen hooguit 40 min weer buiten met je telefoon. Nou hier kan je er minimaal 2 uur voor uittrekken. Toen bleek ook nog eens dat ik mijn telefoonabonnement niet op mijn naam mocht zetten, en wel om de reden dat ik nog geen 20 jaar ben (in Japan ben je pas volwassen vanaf je 20^ste). Behoorlijk bizar was dat, in Nederland ben ik natuurlijk al lang volwassen, en ik heb al een creditcard, maar nee, in Japan ben ik nog een kind....

Maargoed, gelukkig is Sander zo aardig om mijn telefoon dan op zijn naam te zetten. Alleen konden we ze nog niet meenemen omdat Sander z’n Japanse bankrekeningnummer nog niet heeft, en op de een of andere manier lukte het niet via zijn creditcard. Nog even wachten dus....meh

Inmiddels was het al een uur of 8, en ging Hideaki naar huis. Wij zijn toen met Yuki in een restaurantje in de buurt ‘Nagasaki Champon’(een specialiteit uit nagasaki) gaan eten. Je krijgt dan een mega kom soep met noodles waar echt vanalles in zit. Een hele berg groenten, garnalen, inktvis, mais. Vooral met de groenten was ik erg blij, ik had al een tijdje niet zo veel groenten gegeten. Het was zelfs zo veel dat ik het niet eens op kreeg, en dat allemaal voor 500 yen (3,50 euro), goedkoop! :)

Donderdag 02-10-08

We zijn nog maar net aangekomen, of we moeten al weer om 10 uur op de uni zijn, en ook nog wel voor de ‘placement test’, hiermee bekijken ze je niveau Japans en kom je daarna in een groep op je eigen niveau. Twee uur lang hebben we geprobeerd al onze kennis van het Japans van de afgelopen 2 jaar weer naar boven te halen. Of dit ook gelukt is is nog de vraag. De rest van de dag waren we vrij dus gingen we weer op pad om nog meer spulletjes te kopen. Ik heb ook gelijk m’n student ID opgehaald, waarmee ik een password kon halen zodat ik het internet hier beneden in onze flat kan gebruiken. Jammer alleen dat er constant zo veel chinezen daar beneden zitten, en er maar 4 internetkabels zijn. Voorlopig moet het maar even zo, totdat ik internet op m’n kamer kan krijgen.

’s Avonds zijn we met z’n 10en bij de mac gaan eten. Hier heb ik een teriyaki burger gegeten, en een caramel macchiato mcflurry.

Vrijdag 03-10-08

Vandaag nog vroeger op, dit keer moesten we om 9 uur al op de uni zijn. Hier hebben we toen onze ‘tutors’ ontmoet. We hebben zegmaar ieder een eigen Japanner die ons met vanalles kunnen helpen. Ik heb een hele aardige gozer genaamd Hideaki. Hierna zijn we met al onze tutors en de docent naar de City Hall gegaan. Hier moesten we onze ‘Alien Registration Card’(welke halve zool die naam heeft verzonnen...) aanvragen. Met de hele groep zijn we daarna bij Morimachi uit de tram gestapt. Hier was net eergister een splinternieuwe shopping mall geopend. Hier heb ik nog een nieuw horloge gekocht een een sjaal. Na een softijsje bij de mac voor maar 100 yen zijn we weer terug gegaan naar de City Hall. Hier konden we een bewijsje ophalen dat we een Alien Registration Card hebben aangevraagd. Met dit bewijs kunnen we alvast een mobiel gaan kopen, bankrekening openen, en waarschijnlijk ook het internet op de kamer regelen. Maandag zullen onze tutors ons gaan helpen met een bankrekening en de rest. Hierna hebben we afscheid genomen van de meeste van onze tutors, en zijn wij ’s avonds met Kana en Rika in een restaurantje okonomiyaki gaan eten. Dit is een soort omelet die je zelf op een plaat bakt. Je kiest van de kaart wat je wil hebben, ik had ‘half-half’, dus een kleine seafood okonomiyaki, met daarbij yakisoba (gebakken noodles met varkensvlees) en een salade. Je okonomiyaki krijg je in een schaaltje, hier zit iets van beslag/kool/groenten/seafood(bij mij dan) en ei in. Dit mix je en gooi je vervolgens op de hete plaat. Dan flink wat saus eroverheen en eten maar. Echt heerlijk. Dit is nu wel m’n favoriet.

Zaterdag 04-10-08

Eindelijk weekend, en hoeven we even niks meer te doen voor de uni. Na eerst lekker uitgeslapen te hebben heb ik m’n was gedaan en wat boodschappen. Daarna was er gelukkig beneden nog een plekje vrij zodat ik even kon chatten met m’n ouders.

’s Avonds hadden we afgesproken met Rika en Kana (2 tutors) om naar de bioscoop te gaan. We zijn naar de nieuwe Ghibli film ‘Gake no ue no Ponyo’ (Ponyo on the Cliff by the Sea) geweest. We zaten gezellig tussen allemaal kleine kinderen haha. Ik vond het wel een onwijs leuke film, maar toch vind ik Tonari no Totoro(My Neighbour Totoro) wel een betere film. Het was overigens wel heel goed te volgen zonder ondertiteling.

Vandaag was de dag dat we Tokyo achter ons lieten. Om kwart over 5 verzamelden we buiten de ryokan en gingen we met de metro via Ueno naar Tokyo Station. Gelukkig zijn we zo vroeg weg gegaan, want met koffers zeulen kost nog behoorlijk wat tijd. Uiteindelijk zaten we dan zo’n 5 minuten voor vertrek in de Shinkansen. Hier zou iedereen vervolgens een hele hoop uurtjes slapend doorbrengen. Ik heb bij vlagen nog wat van het Japanse landschap gezien, maar we reden ook door veel tunnels. Rond kwart voor 12 kwamen we toen aan in Hakata. Hier zijn we overgestapt op de Limited Express trein naar Nagasaki. Wat ook heel apart was in deze trein, zodra er iemand van het personeel door je coupe liep, draaide hij zich aan het eind om en buigde nog even, voordat hij verder liep. Daar kan de NS nog een voorbeeld aan nemen.

Rond een uur of 2 waren we dan eindelijk in Nagasaki. Matthias nam van hieruit een taxi naar de universiteit omdat alle wieltjes van zijn koffer het inmiddels begeven hadden. Hier heeft hij wel echte pech mee gehad want het was een splinternieuwe koffer. De kosten voor de taxi bleken erg mee te vallen, 1500 yen en dan konden er 3 personen inclusief koffers mee. Nadat Matthias, Lena en Martijn met de taxi waren vertrokken, besloten Rolf, Sander en ik dan ook maar een taxi te nemen. Ieder 500 yen was goed te doen, anders hadden we met onze koffers nog de tram in gemoeten, en achteraf gezien zijn we blij dat we dat niet gedaan hebben. Eenmaal op de uni kregen een schema met de activiteiten van de komende periode en de sleutels van onze kamers. Omdat we met al die koffers liepen waren ze zo aardig om voor ons nog taxi’s te regelen naar Nagasaki Daigaku International House, onze woonplaats voor het komende jaar. Omdat we zo goed als niks hadden in onze kamers gingen we gelijk maar het een en ander kopen. We moesten nog een kussen hebben, en eten voor de komende dagen. Dingen als waspoeder, bestek, borden, bekers moesten we de komende dagen ook nog kopen.

’s Avonds zijn we vooral bezig geweest met het uitpakken van koffers.

Dinsdag was de grote dag voor Matthias. Omdat hij een onwijze Disney fan is zijn we naar Disneyland Tokyo geweest. Helaas was het deze dag weer een en al regen. Het leek wel alsof ik weer in Nederland was. Toch was Disneyland erg leuk, en de wachttijden voor de attracties vielen over het algemeen nog wel mee. De Space Mountain had ik wel iets meer van verwacht eigenlijk, hij ging namelijk helemaal niet over de kop. Matthias raakte tijdens de rit zijn camera kwijt. Dit zijn van die momenten dat je kan merken dat je in Japan bent en niet in Nederland, want na het volgende ritje lag hij nog gewoon in het karretje en werd hij netjes door het personeel van de Space Mountain teruggegeven aan Matthias. Het park was verder ook keurig netjes, er liep zelfs personeel met trekkers om het water van het pad te halen, en bij attracties buiten werd elke keer je stoeltje even drooggeveegd voordat je ging zitten. Vuil op straat is overigens iets dat je totaal niet ziet in Japan. Nergens ligt troep, en dat terwijl prullebakken op straat heel zeldzaam zijn. De Japanners zijn dus allemaal zo netjes hun vuil gewoon mee te dragen. Alles wordt hier overigens ook heel strict gescheiden, er zijn allemaal aparte bakken voor plastic, blikjes, burnable, en unburnable afval.

In Disney verkochten ze nog een ‘roasted turkey leg’, echt heerlijk was dat. Rond een uurtje of 8 zijn we weer naar de ryokan teruggegaan. Sander en ik kozen ervoor om vandaag wat eerder naar bed te gaan, aangezien we woensdag om half 7 de shinkansen moesten hebben. De rest ging vrolijk de hele nacht door karaoken en naar een bar. Dat was de dag daarna wel te zien haha.

Met flink wat slaapgebrek gingen we deze ochtend naar Mitaka, hier hadden we op het station afgesproken met Milan. In de metro hebben we een beetje bij kunnen slapen. Gek genoeg is het heerlijk slapen in de metro, en aangezien alle Japanners dat doen wordt er ook totaal niet raar opgekeken als je in een keer met je hoofd half naar rechts zakt. Vanuit Mitaka Station zijn we met het speciale Ghibli busje naar het Ghibli Museum gereden. Hier hebben we zo’n 2 uur doorgebracht. Ik snap nu wel dat je die kaartjes ruim van tevoren moet kopen want het was achtelijk druk. Over het algemeen vond ik het museum wat tegenvallen, ik had er wel wat meer van verwacht. Het weer zat ook niet bepaald mee, want het heeft de hele dag aan een stuk door geregend. Na het museum zijn we terug gegaan naar Mitaka Station, waar we met Saori hadden afgesproken bij de Starbucks. Met haar zijn we nog even terug geweest naar Shibuya omdat Lena nog wat wilde shoppen. Om 7 uur ’s avonds hadden we met z’n allen afgesproken op Ueno Station, hier hebben Saori en Natsumi ons even geholpen met kaartjes kopen voor de Shinkansen. Vervolgens zijn we in een restaurantje op het station gaan eten. Hierna zijn we nog even ergens wat gaan drinken en vervolgens terug naar de ryokan.

Weer een dag dat de wekker veel te vroeg ging. Dit keer omdat we al vroeg met de trein naar Kamakura vertrokken, waar we een rondleiding zouden krijgen door een aantal Japanners die ook al in Leiden zijn geweest. Na aankomst op een klein stationnetje waar we de groep ontmoetten gingen we naar de 1^e tempel van die dag. We hadden ook met Ward afgesproken, die al een tijdje in Tokyo was, en die dag met ons mee zou gaan. De tempel, geen flauw idee hoe dat ding heette, was erg mooi. Hierna gingen we naar de volgende tempel in Kamakura: Hase Dera. Na ook deze bezichtigd te hebben zijn we naar het centrum van Kamakura gegaan en zocht onze gids (waarvan ik de naam ook alweer kwijt ben) een klein Japans restaurantje uit. Hier heeft ze voor ons de Japanse menukaart kort vertaald en aangeraden wat lekker was om te proberen. Uiteindelijk heb ik gekozen voor tempura soba (noodlesoep met in een deeglaagje gefrituurde vis), wat werkelijk heerlijk was. De groene thee die je hier bij het eten krijgt is even wennen(zeker omdat je dit zonder suiker of wat dan ook drinkt), maar wel erg lekker. Na de lunch, en na weer even flink wennen aan constant japans praten, liepen we door naar alweer de volgende tempel. Hier was ook nog eens een traditioneel Japans huwelijk aan de gang. Gewoon daar middenin terwijl alle toeristen er gewoon omheen liepen en foto’s maakten. Toen ik aan Saori vroeg of dit niet een beetje raar was, zo midden tussen die toeristen, zei ze dat dit ook wel erg speciaal was. Bovenaan de trap heeft Saori een foto van ons allemaal gemaakt. (inmiddels heeft ze me die al toegemaild)

 Vervolgens gingen we vrolijk verder naar de volgende tempel/heilige plaats van die dag, de ‘daibutsu’ oftewel de megaboeddha. Het was leuk om een keer gezien te hebben, maar ik kan nou niet zeggen dat ik erg onder de indruk was. Na wat foto’s naast een monnik of wat het ook was, gingen we door naar de laatste tempel. Deze tempel was kennelijk gericht op mizuko kuyo (feutussen die zijn overleden voor de geboorte). Interessant om dit nu eindelijk een keer echt te kunnen zien, aangezien we hier in Leiden bij Religieuze Antropologie al over geleerd hadden.

 Omdat het hierna al een uurtje of 6 was gingen we naar Yokohama. Vanuit de metro wees Akio ons het torenhoge gebouw aan waar hij werkte. Hoewel ik hem schatte op ongeveer 20 bleek hij al iets van 28 jaar te zijn. Hij is dus een echte salariiman, iets waar hij niet zo blij mee was. Hij begon namelijk al snel te vertellen dat het zijn droom was om met een lief Nederlands meisje te trouwen en in Nederland te gaan wonen. Uhhh ja, of hij nou gewoon een green card marriage of daadwerkelijk zo graag een nederlands meisje wilde.....

 In Yokohama zijn we naar Chinatown gelopen, op zoek naar een goeie chinees. Kennelijk is de concurrentie hier moordend, want overal op straat staan er mensen je folders van hun menukaarten in je handen te duwen en proberen ze je hun restaurant in te krijgen. Uiteindelijk zijn we met een vrouw meegelopen naar een restaurant (wat nog wel een eindje lopen bleek achteraf) maar hebben onze nieuwe Japanse vrienden het zo weten af te dingen dat we voor 2200 yen alles konden eten en drinken wat we maar wilden. En dan moet je niet denken aan een simpel buffetje met wat foo yong hai en babi pangang. Je krijgt gewoon de menukaart en kan blijven bestellen wat je maar wilt, dus ook al hun specialiteiten. We hebben onder andere garnalen in een zoet sausje, inktvis, pekingeend, varkensoor (heel apart) en een Chinese variant op ramen gegeten. Aan tafel kwam het gesprek al gauw weer terug op Akio’s zoektocht naar een Nederlands meisje. Dus Lena en ik werden flink uitgehoord over wat voor types wij leuk vonden. Een vriendin van een van de Japanners die er opeens bij was gekomen, begon flink te hinten dat we maar gelijk met Akio moesten trouwen omdat hij kanemochi (rijk) zou zijn. Kennelijk was dit een of andere golddigger ofzo. Hoewel ik Akio erg aardig vond zei ik toch dat ik liever een Kimutaku/Okada Junichi type heb. Heel makkelijk, want iedereen weet dan gelijk wat ik bedoel. Saori was zelfs verbaasd dat ik wist wie Okada Junichi was. Ze moest heel erg lachen toen ik vertelde dat ik die megagrote reclame van hem had gefotografeerd in Shibuya.

Na het eten zijn we nog even over de pier gelopen, want de zee was erg dichtbij daar. We zagen hier ook in de verte het hele grote reuzenrad dat erg mooi verlicht is ’s avonds. Vanuit Tokyo Tower heb ik ook zo’n reuzenrad gezien, of dat nou deze was, zou best kunnen. Hierna hebben we afscheid genomen van onze gidsen van die dag, en gingen we weer terug naar Asakusa.

 Na in de ryokan even gedoucht te hebben zijn we van 1 tot 3 naar een karaokebar gegaan. Ik had eigenlijk niet verwacht dat ik het leuk zou vinden, maar na 1 liedje zingen zit je er helemaal in en maakt het totaal niet meer uit dat je vals zingt, dat doet toch iedereen haha.

Rond half 4 lag ik toen eindelijk in bed, dat zou ik de volgende dag nog wel gaan voelen.

Weer een nieuwe dag, wederom slaapgebrek. Vandaag zijn we na een ontbijt van de konbini naar Ginza gegaan. Opvallend is dat ze hier bij de konbini bijna geen vers fruit verkopen. Ik heb wel 1 banaan weten te kopen voor 100 yen. Duur dus. Verder zie je alleen maar van dat blikfruit, alleen in plastic bakjes. Ik ben nog geen echt grote normale supermarkt tegen gekomen, dus ik hoop dat ze daar wel iets van vers fruit verkopen, voor een redelijke prijs, anders wordt het dus een jaartje weinig fruit hehe.

De overgang van het station Ginza in was ongelofelijk, het ene moment loop je nog in de betonnen omgeving van het station, en opeens sta je in een 8 verdieping tellende warenhuis. De verdieping die direct overging op het station was een grote eet-afdeling. Hier vonden we ook veel verse broodjes, dus heb ik maar wat meegenomen voor de lunch. Twee croissantjes en een stuk stokbrood met knoflookolie en geloof ik ook iets van viseitjes, heel lekker in ieder geval. Ginza is een prachtige wijk van Tokyo, wederom een mega shopping district. Er was gewoon een hele straat afgezet, waar dan in het midden op straat allerlei tafeltjes en stoeltjes stonden. De winkels hier waren alle duren merken zoals chanel en luis vutton. We zagen ook achtelijk veel trouwwinkels, van bruidsjurken tot trouwringen. Toen we voor de gein eens de prijs van een tas bekeken in een tassenwinkel, en zagen dat die 21.000 yen (zo’n 140 euro) hadden we het al snel gezien daar haha. Nina, jij had dit waarschijnlijk geweldig gevonden(heel tokyo overigens), zo’n mega winkelgebied ;) dan was je de Promod al snel vergeten ;P.

Vanuit Ginza zijn we doorgelopen naar het Keizerlijk Paleis, wat erg mooi was, wat we ervan hebben kunnen zien dan.

Omdat we toch in de buurt waren zijn we ook nog doorgegaan naar deYasukuni schrijn. De (omstreden) schrijn voor de oorlogsdoden. Hier zagen we onder andere monumenten ter ere van paarden, honden, en de moeders van Japan, omdat zij de kinderen van Japan alleen opgevoed hebben toen hun man gesneuveld was in de oorlog. Al met al vond ik het bijzonder om er een keer geweest te zijn.

Rond een uur of half 10 ben ik met Sander en Rolf weer met de metro terug gegaan. Lena en Matthias wilden nog een blokje/wijkje om in Shinjuku.

Vandaag hadden we rond een uurtje of 11 buiten afgesproken, en na een overheerlijke kaneel-ijskoffie uit de automaat zijn we met de metro naar Harajuku gegaan. Hier ontmoetten we Milan, en zijn we gaan ontbijten/lunchen bij de Choco Cro, waar ik twee heerlijke banana-choco- en witte-chocolade-croissants heb gegeten. Daarna zijn we naar de Meiji Schrijn gegaan, gek genoeg ligt dit in een flink groot park midden in zo’n grote stad als Tokyo. De schrijn zelf was prachtig, en toevallig had er net een huwelijk plaats gevonden, en gingen de bruid en bruidegom samen op de foto. Na wat verder wandelen in het omliggende Yoyogi Park zijn we ergens in het gras gaan zitten om even te chillen. Los van de enkele salariiman die in het gras lag te maffen was het hier erg rustig.

Na nog even een drukke winkelstraat in Harajuku te zijn doorgelopen zijn we gaan eten bij de Royal Host. Rond een uurtje of 7 zijn we toen met de metro naar Shinjuku gegaan. Het is echt ongelofelijk hoe veel mensen daar op straat lopen, laat staan als ze de zebrapaden oversteken. Vergeleken met dit lijkt Amsterdam wel een dorpje. Gek genoeg heb je ondanks deze onwijze drukte er totaal geen last van. Mensen wachten netjes bij de zebra totdat het licht op groen gaat en steken dan in een keer massaal over.

Overal waren metershoge gebouwen met allerlei reclame. Natuurlijk heb ik wat foto’s gemaakt van de zoals Lena dat noemt ‘mooiboys’(of zoals Matthias zegt; “homo’s”) op de achtelijk grote reclameborden. Een supergrote Okada Junichi kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij lopen ;). Rolf wilde graag naar Tower Records, een 8 verdieping tellende mega muziekwinkel. Echt ongelofelijk hoe ze zoveel muziek in een heel gebouw kunnen hebben. Een verdieping is ongeveer vergelijkbaar met een groter filiaal van freerecordshop in Nederland. Omdat ik hier nou toch was het ik gelijk maar even het nieuwe album van SMAP gekocht en een ouder boek van Kimura Takuya. Die cd stond al 3 dagen op m’n mp3 speler, maar het origineel is toch nog wat vetter, plus ik kreeg er gelijk nog een poster bij die ze bij de kassa zelfs nog in een apart plastic tasje deden. Na dit alles was het al weer half 12, dus ben ik met Matthias en Sander terug gegaan naar de ryokan. Lena en Rolf gingen nog verder lopen in Shinjuku. Nu zit ik ’s avonds de blog te typen hier op m’n kamer. Helaas gaat er wel achtelijk veel tijd in zitten, want het is nu alweer half 2 ’s nachts. Tijd om ermee op te houden dus.

Daar is ie dan, mijn eerste update op m’n blog. En die begint dan ook met het vertrek vanaf Schiphol. Nadat ik mijn ouders achter de duane had gelaten en mijn koffer van 26,3 kilo gedumpt had(waar Mit nog zo over had lopen zeiken dat ie zo zwaar was, de wattenstaaf) was het op zoek naar de Starbucks, waar ik met Rolf, Matthias, Lena, Sander en Jurre had afgesproken. Helaas bleek deze Starbucks weer ergens in een andere lounge te zijn en zou ik dan weer door de duane moeten etc. Dat ging dus al niet door, dus toen maar vast naar de gate, waar Matthias al zat te wachten. Om 11.45 vlogen wij toen naar Londen Heathrow. Tegen de tijd dat we op Heathrow zaten, na de zoveelste keer door de duane, was ik al behoorlijk gaar. Al dat wachten is vermoeiend, en zo’n laptop meezeulen geeft al gauw de nodige pijn in de schouders, dat viel dus nog vies tegen. Toen eindelijk in onze Boeing 747 richting Tokyo. We stegen zo’n 3 kwartier later op dan gepland, maar dat hebben we tijdens het vliegen weer in kunnen halen. Voor mij de eerste keer op zo’n lange vlucht, en dat was ook niet niks. Na 11,5 uur was ik het vliegen helemaal zat. M’n benen en knieën voelden vreselijk, en slapen is ook iets dat mij gewoon niet lukt in een vliegtuig. Ik was niet echt wakker, maar slapen deed ik ook niet. Kortom, we waren allemaal goed brak, en eigenlijk wilden we niets liever dan in bed duiken. Dat die fijne mensen van British Airways toen ook nog es om half 9 (japanse tijd) met een ontbijt kwamen van vette ei, bacon, en een vies uitziend worstje, ben ik maar voor het yoghurtje gegaan. Toen waren we dus eindelijk geland op Narita. Vervolgens door de Immigration Office, waar echt goed werd gecheckt wat we precies kwamen doen in Japan, en bovendien mochten we nog even vingerafdrukken maken en gezellig met onze brakke hoofden op de foto. De bagage is gelukkig ook allemaal goed aangekomen. Na even flink wat pinnen op Narita vertrokken we met de metro richting Ueno, dus nog eens 80 min. Dit bleek overigens veel leuker dan ik verwacht had, want we reden zo in een keer door het Japanse landschap, inclusief alle typisch Japanse huisjes. Totaal verassend kwamen we ook nog een Nederlandse molen tegen, inclusief wapperende Nederlandse vlag.

De mensen in de metro zelf waren natuurlijk ook erg leuk om te bekijken. Zo zagen we de eerste Japanse schoolmeisjes voorbij komen, wat doorsnee salariimannen, ongetwijfeld een zooi freeters en natuurlijk ook stokoude Japanse mannetjes. Het grappige is dat oud en jong daar met z’n allen op een rijtje met hun mobiele telefoons aan het pielen is, en anders liggen ze te slapen.

Eenmaal in Ueno overgestapt naar Tawaramachi, en van daaruit gelopen naar de ryokan. Erg jammer dat ze in Japan bij een klein stationnetje totaal geen roltrap of lift hebt. Kennelijk mogen mensen in een rolstoel gewoon niet met de metro, en voor buitenlanders zoals wij betekende dat dat we onze loodzware koffers fijn een paar trappen omhoog mochten sjouwen. Dit gecombineerd met de hitte en hoge luchtvochtigheid resulteerde in een groepje zwetende Nederlanders.

Eenmaal bij de ryokan ontmoetten we Martijn en Milan, hebben we even gedoucht en wat drinken gehaald uit een van de vele automaten hier op straat. Bij een konbini (mini 24-uur supermarktje) heb ik al gelijk m’n eerste AnAn met Kimutaku op de voorkant  weten te scoren, dus mijn dag was ook weer goed. Nu we eenmaal in Japan waren en onze ogen uitkeken waren we onze brakheid van het vliegen al lang alweer vergeten, en dus gingen we gelijk door naar de Sensouji, de grote beroemde tempel in Asakusa. Hier kwamen we weer hele hordes schoolkoters tegen, wat weer een paar leuke foto’s opleverde. De weg naar de tempel bestaat in feite gewoon uit een mega winkelstraat, met aan beide kanten allerlei kraampjes, van souvenirs tot schoenen en tassen en eten. De tempel was erg gaaf om een keer geweest te zijn, en ik heb nog wat foto’s kunnen maken van schoolkinderen die een mikuji(geluksvoorspellingsbriefje) kochten.

Omdat Jurre hierna nog een nieuwe wordtank en camera wilde kopen, zijn we ook gelijk maar even in Akihabara gaan kijken, of zoals er in de metro werd aangegeven ‘Electric City’, het walhalla voor werkelijk alles elektronisch. In de metro terug naar Asakusa vroeg ik twee Japanse dames of ik een foto van hen mocht maken. Ze waren of erg bescheiden of vonden het een hele idiote vraag, maar ik heb ze er wel leuk op staan.

 ’s Avonds zijn we gaan eten bij een of ander random restaurantje, waar de man die ons hielp echt verbazingwekkend goed engels sprak. We hebben hier heerlijke ramen gegeten, en nog goedkoop ook. Daarna was het terug naar de ryokan en lekker pitten.


!! De foto's zijn te vinden door op de link in het lijstje links te klikken !!